10 Azimat Hari Pertama Persekolahan

Hari ini 3 Januari 2011 hari pertama persekolahan. Perhimpunan rasmi bermula jam 7.30 pagi. Dimulai dengan nyanyian tiga buah lagu rasmi dan bacaan ikrar. Perhimpunan diadakan di Dewan Terbuka sekolah kerana hari hujan. Biasanya perhimpunan diadakan di Dataran Ilmu.

Guru Penolong Kanan Hal Ehwal Murid (PK HEM) iaitu Encik Lokman bin Muhamad memberi ucapan sebagai pembuka kepada perhimpunan rasmi sekolah untuk tahun 2011. Beliau menitipkan 10 item sebagai azimat kepada semua pelajar sesi pagi yang berjumlah lebih kurang 2000 orang.

Makngah merasa 10 item itu elok dikongsi bersama. Garis panduan yang jelas wajib dikemukakan bermula awal tahun agar ia jelas pada pemahaman dan tindakan kepada para pelajar. Jika garis panduan disiplin itu tidak jelas kepada para pelajar ditambah pula dengan kurangnya pemantauan, maka berlakulah huru hara di dalam pengurusan sesebuah sekolah. Kata-kata terakhir beliau sebelum menamatkan ucapan menarik untuk diberi perhatian.

10 azimat tersebut ialah:

1. Peruntukan untuk kawasan berdasarkan kumpulan pelajar atau tingkatan. Maksudnya di sini, dalam persekitaran sekolah yang luas, pergerakan pelajar perlu dihadkan termasuk laluan mereka. Jika hal ini tidak dititikberatkan maka akan berlaku para pelajar berkeliaran sesuka hati mereka terutama pada masa rehat. Mereka akan mengganggu kelas-kelas yang P&P mereka sedang berjalan. Hal ini kerana sekolah kami mempunyai tiga sesi rehat.

2. Peruntukan di dalam kelas iaitu  jumlah perabot yang telah ada di dalam sesebuah kelas wajib dikongsi bersama terutama bagi kelas yang berkongsi dengan pelajar petang. Jumlah perabot disediakan mengikut jumlah pelajar yang sepatutnya. Kebersihan, keceriaan dan keselamatan semua yang ada di dalam kelas itu menjadi tanggungjawab bersama terutama ketua dan penolong tingkatan serta guru tingkatan mereka. Papan kenyataan kelas wajib dikemaskini pada hari ini juga.


3. Peruntukan untuk pemakaian lencana dan tanda nama. Lencana sekolah wajib diletak atau dijahit bahagian atas daripada nama di bahagian kiri baju kemeja atau tudung bagi pelajar perempuan.

4. Peruntukan untuk pelajar tingkatan empat 2011 iaitu pelajar-pelajar PMR 2010. Keputusan PMR sekolah ini adalah yang terbaik sejak penubuhannya. Memandangkan faktor kecemerlangan tersebut bukan kepada guru-guru tingkatan tiga sahaja maka mereka perlu mengucapkan terima kasih kepada guru-guru yang mengajar mereka di tingkatan 1 dan 2. Mereka juga perlu mendaftar semula kemasukan mereka ke tingkatan empat pada hari ini walaupun berhasrat berpindah sekolah nanti.

5. Pemakaian uniform sekolah- baju kurung, kain sarung, kemeja dan seluar wajib daripada kain cotton sahaja tidak boleh daripada jenis yang licin, berkilat atau jarang. Labuh tudung pula wajib melepasi bahu. Seluar trek bagi pelajar perempuan jangan yang menggiurkan orang yang memandang dari segi bentuk kain dan saiznya. Koperasi sekolah ada menjual seluar sukan yang baik mutunya tetapi harga murah sahaja iaitu RM14.00.


6. Pelekat bersiri nombor pendaftaran untuk kenderaan pelajar terutamanya motosikal akan dijual tidak lama lagi. Motosikal atau kenderaan yang tidak ada pelekat tersebut akan dirampas dan dibawa kepada polis atas dakwaan kenderaan itu tidak berdaftar.

7. Buku teks pinjaman (SPBT) wajib dibalut dan dijaga dengan sempurna demi menjaga jangka hayatnya untuk kegunaan pelajar-pelajar selepas ini. Nama peminjamnya mesti ditulis dan jangan menggunakan pemadam cair kertas.

8. Bayaran tambahan (bukan yuran) akan dipungut oleh guru-guru tingkatan. Tujuannya untuk menampung keperluan sekolah sebanyak RM45.00 sahaja seorang untuk setahun, amat berbaloi. Ia lebih bersifat derma untuk sekolah. Oleh sebab itu tolong selesaikan dalam masa terdekat.

9. Kehadiran harian ke sekolah- nama-nama pelajar yang gagal hadir ke sekolah lebih daripada 30 hari sepanjang 2010 akan ditampal di papan kenyataan. Bilangannya agak ramai dan yang paling ramai ialah daripada pelajar tingkatan empat.

10. Penggunaan kantin - semasa P&P sedang berjalan pelajar dilarang sama sekali pergi ke kantin. Tertibkan diri sendiri ketika berbelanja dan ikutlah peraturan yang ada. Di sekolah ini tiada yang menjadi bos (sampahnya orang lain kena kutip) dan yang menjadi kuli (kerjanya mengutip sampah orang lain).

Demikianlah ucapan berfokuskan peraturan sekolah tempat menimba ilmu sepanjang tahun ini oleh seorang guru yang usia perkhidmatannya sama dengan usia sekolah.

Ketika Cikgu Lokman yang lebih terkenal dengan panggilan Sir Lokman sedang memberi ucapan, ada kejadian kurang enak dan mengejut semua orang telah berlaku. Seorang ustaz yang memang sedia difahami mengalami masalah minda memberhentikan skuter yang ditunggangnya betul-betul di tepi pentas dewan. Wajahnya tidak terurus walaupun berkot, maklumlah hari pertama persekolahan. Seorang guru lain segera memujuknya agar beredar dari situ. Selang tidak lama dia muncul kembali dari arah belakang dewan dan bertindak mengheret rambut beberapa orang pelajar lelaki dari belakang sehingga terangkat bahu pelajar itu. Terkejut dan terpinga-pinga pelajar-pelajar tersebut yang sedang khusyuk mendengar ucapan.

Sir Lokman berjaya mengawal keadaan yang agak mencemaskan itu dari arah pentas. Beliau mengakhiri ucapan pada pagi pertama sesi persekolahan 2011 yang ditujukan kepada para pelajar dengan kata-kata :

"Anda jangan berjalan di hadapan kami kerana tidak sempat kami mengejarnya, jangan juga berjalan di belakang kami kerana kami tidak mampu memimpin anda, tetapi berjalanlah seiring dengan kami untuk bekerja bersama-sama."

*Ustaz tersebut bertindak lebih agresif selepas itu dengan meminta duit daripada beberapa orang guru perempuan cun dengan aksi yang tidak enak dilihat yang boleh diistilahkan seperti mencabul. Dia juga sempat mengambil dompet duit seorang guru perempuan. Apabila pujukan dan teguran daripada beberapa orang guru tidak dihiraukan, pihak polis terpaksa dipanggil. Namun dia lebih cepat bertindak melarikan diri dengan skuter merahnya.

Itulah corat coret pada hari pertama persekolahan.

KONTRAK SOSIAL MALAYSIA - PERINGATAN BAGI YANG LUPA

Apa yang tertulis di bawah merupakan perkara sejarah yang sudah mulai dilupakan atau pura-pura lupa, atau cuba ditidak-tidakkan oleh pihak-pihak yang berkepentingan. Oleh sebab itu Makngah cuba memperingatinya dengan cara menyiarkannya semula. Terima kasih kepada penulis asal yang beberapa susunan ayatnya Makngah baiki.

1. Sebelum adanya Malaya dan Malaysia, semenanjung ini dikenali sebagai Tanah Melayu.

2. Hanya berkata ini akan menyebabkan kita dituduh bersifat perkauman.

3. Untuk menerangkan berkenaan asal-usul kontrak sosial Malaysia, saya terpaksa mengimbas semula sejarah.

4. Melalui perjanjian-perjanjian yang ditandatangani Raja-Raja Melayu Semenanjung, British telah mendapat hak untuk menakluk Negeri-negeri Melayu. Perjanjian-perjanjian ini mengakui dan mengesahkan Negeri-negeri ini sebagai Negeri-negeri Melayu. Tidak ada sesiapa pun yang membantah. Orang Asli juga menerima keadaan ini dengan penerimaan oleh mereka pemerintahan Raja-Raja Melayu.

5. Pada mulanya penduduk yang tinggal di negeri-negeri ini dibahagi kepada orang Melayu dan Orang Asli yang merupakan rakyat Raja-raja Melayu dan tetamu asing yang tidak dianggap sebagai rakyat kepada Raja-raja Melayu. Tidak ada kewarganegaraan mahupun dokumen berkenaan taraf kerakyatan sepertimana di kebanyakan negara-negara lain.

6. Tetamu asing ini hidup mewah di Negeri-negeri Melayu di bawah pentadbiran British dan di jajahan British di Pulau Pinang, Melaka dan Singapura. Orang Melayu yang menjadi rakyat kepada Raja-raja Melayu dan Raja-raja Melayu sendiri tidak sedikitpun merasa tergugat dengan bilangan besar orang bukan Melayu dan perbezaan jurang kekayaan dan kemajuan di antara tetamu asing ini dan rakyat Raja-Raja Melayu. Mereka tidak terfikir yang orang asing yang menetap di negara ini akan menuntut hak kewarganegaraan.

7. Apabila Jepun menakluk Negeri-negeri Melayu dan Negeri-negeri Selat, orang Cina merasa tidak selamat kerana Jepun merupakan musuh tradisi mereka.

8. Ramai orang Cina telah menubuhkan dan menganggotai angkatan gerila dan melarikan diri ke dalam hutan. Apabila Jepun menyerah diri, gerila-gerila Cina ini keluar dan merampas balai-balai polis di kawasan pedalaman dan mengisytiharkan yang mereka pemerintah negara ini. Mereka menangkap ramai orang, Cina dan Melayu dan beberapa daripada mereka ini dibunuh.

9. Orang Melayu di kampung-kampung membalas dengan membunuh orang Cina di kawasan luar bandar. Ketegangan timbul dan pertempuran antara Cina dan Melayu dielak hanya dengan kedatangan angkatan tentera British. Tetapi perasaan marah dan benci antara kedua-dua kaum ini tetap tinggi.

10. Di dalam keadaan tegang ini British mencadangkan penubuhan Malayan Union yang akan memberi "tetamu-tetamu" ini hak kerakyatan yang tidak membezakan mereka daripada orang Melayu.

11. Orang Melayu menolak Malayan Union dan cadangan hak kerakyatan ini. Mereka memaksa British untuk kembali kepada keadaan asal atau 'status quo' di dalam Persekutuan Tanah Melayu (Federation of Malaya) yang baru.

12. Hanya orang Cina yang menjadi rakyat Negeri-negeri Selat layak untuk mendapat kerakyatan di dalam Persekutuan yang baru ini. Sudah tentu warganegara keturunan Melayu jauh lebih ramai daripada rakyat Malaya yang berketurunan Cina.

13. Pemimpin-pemimpin Cina merayu kepada British, yang kemudiannya menekan Presiden UMNO, Dato Onn Jaafar supaya mencadangkan agar UMNO dibuka kepada semua kaum. Cadangan ini ditolak lain-lain pemimpin UMNO dan Dato Onn terpaksa melepaskan jawatan.

14. British terus memberi tekanan kepada orang Melayu untuk bersikap lebih terbuka berkenaan soal kerakyatan bagi orang bukan Melayu.

15. Presiden UMNO Tunku Abdul Rahman memutuskan untuk menubuhkan pakatan dengan MCA (Malaysian Chinese Association) dan MIC (Malaysian Indian Congress). Dalam pilihanraya Majlis Perundangan Persekutuan (Federal Legislative Assembly) 1955, oleh kerana kurangnya kawasan majoriti penduduk Cina dan India, MCA dan MIC terpaksa meletak calon mereka di kawasan yang mempunyai majoriti Melayu selepas UMNO bersetuju untuk tidak bertanding di kawasan-kawasan ini dan sebaliknya menyokong calon Cina MCA dan calon India MIC.

16. Begitu sokongan orang Melayu terhadap calon Perikatan MCA dan MIC hinggakan mereka menang walaupun menentang calon Melayu daripada PAS. Calon MCA dan MIC kesemuanya menang. Hanya UMNO kalah satu kerusi kepada PAS.

17. Tunku sebagai Ketua Menteri Persekutuan Tanah Melayu kemudian memutus untuk menuntut kemerdekaan. British terus berkeras menuntut hak kerakyatan bagi orang Cina dan India sebagai syarat memberi kemerdekaan.

18. Untuk mengatasi halangan British terhadap kemerdekaan dan untuk memenangi sokongan orang Cina dan India, Tunku memutuskan untuk memberi satu juta kerakyatan kepada kedua-dua komuniti ini berdasarkan hanya kepada pemastautin. Salah seorang rakyat baru yang menonjol ialah (Tun) Leong Yew Koh, bekas general di dalam angkatan tentera nasional China yang kemudiannya dilantik Gabenor Melaka.

19. Di peringkat ini pemimpin-pemimpin ketiga-tiga parti yang berdasarkan kepada kaum yang telah mendirikan Kerajaan pemerintahan sendiri di dalam Persekutuan Tanah Melayu (Federation of Malaya) British telah berbincang dan mencapai persetujuan berkenaan syarat perhubungan antara ketiga-tiga kaum di dalam Persekutuan Tanah Melayu yang merdeka.

20. Hal ini merupakan agihan yang sama rata. Sebagai balasan untuk satu juta kerakyatan bukan Melayu, orang bukan Melayu mesti mengakui kedudukan istimewa orang Melayu sebagai Bumiputera. Beberapa peruntukan undang-undang seperti kedudukan Islam sebagai agama rasmi, pengekalan tanah rizab Melayu, kedudukan Raja-raja Melayu dan adat istiadat Melayu dan pengagihan jawatan dalam kerajaan juga termasuk di dalam persefahaman ini.

21. Dalam soal Bahasa Kebangsaan, Bahasa Melayu telah dipersetujui sebagai Bahasa Kebangsaan. Bahasa Inggeris pula sebagai bahasa kedua. Kaum Cina dan India boleh terus menggunakan bahasa mereka tetapi bukanlah sebagai bahasa rasmi untuk berkomunikasi.

22. Sekolah rendah Cina dan Tamil juga boleh menggunakan bahasa masing-masing sebagai bahasa pengajar. Bahasa-bahasa ini juga boleh digunakan di sekolah menengah, tetapi hanya di sekolah menengah swasta.

23. Di pihak mereka pemimpin-pemimpin Cina dan India yang mewakili parti mereka menuntut agar kerakyatan dijadikan hak mereka yang tidak boleh ditarik balik, mereka dibenar mengekalkan bahasa, agama dan budaya mereka dan sebagai rakyat mereka diberikan hak politik sepertimana yang diberikan kepada semua rakyat.

24. Kebanyakan persetujuan dan persefahaman ini terkandung di dalam Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu merdeka. Bagi setiap yang diperuntukkan kepada orang Melayu, akan sentiasa terdapat peruntukan bagi yang bukan Melayu. Tidak ramai yang menyebut akan hakikat ini. Yang menarik perhatian ramai dan yang menjadi tajuk perbalahan ialah apa yang diperuntukkan kepada orang Melayu dan lain-lain kaum Bumiputera sahaja.

25. Demikianjuga walaupun Bahasa Melayu dijadikan Bahasa Kebangsaan, bahasa Cina dan Tamil tetap bebas digunakan di sekolah Cina dan Tamil. Peruntukan ini tidak terdapat di mana-mana negara lain. Bahkan di negara-negara yang liberal sekalipun tidak terdapat jaminan seperti ini yang termaktub di dalam Perlembagaan.

26. Bahasa Kebangsaan ini haruslah dipelajari semua orang agar setiap warganegara Malaya dapat berkomunikasi antara satu sama lain di mana-mana sahaja.

27. Difahamkan bahasa Cina yang dimaksudkan di dalam persefahaman tersebut ialah dialek-dialek Cina yang ditutur di Malaysia dan bukannya bahasa kebangsaan negeri China. Demikian bagi kaum India Malaya bahasa Tamil digunakan dan bukannya Hindi atau Urdu atau apa-apa bahasa pun yang menjadi bahasa Kebangsaan di India. Tetapi para pendidik aliran Cina kemudiannya mengguna Bahasa Cina yang menjadi bahasa Kebangsaan negara China iaitu Mandarin.

28. Islam ialah agama rasmi tetapi agama-agama lain boleh dipraktik penganut masing-masing tanpa apa-apa halangan. Sebagai agama rasmi Islam mendapat bantuan kerajaan. Tiada tersebut tentang bantuan bagi mana-mana agama lain. Bukan Melayu tidak menekankan tentang ini dan Perlembagaan Persekutuan tidak pun menyebut tentang bantuan Kerajaan terhadap agama lain. Namun sokongan dan bantuan tetap diberikan.

29. Kuota ditetapkan bagi kakitangan Kerajaan (Malayan Civil Service) iaitu orang Melayu akan mendapat empat tempat bagi setiap satu yang diberikan kepada orang Cina dan India. Walaubagaimanapun, jawatan profesional diiktiraf terbuka bagi semua kaum kerana dianggap tidak mungkin terdapat cukup bilangan orang Melayu untuk mengisi jawatan-jawatan tersebut.

30. Hasilnya pada awal kemerdekaan terdapat lebih ramai kaum bukan Melayu daripada Melayu yang mengisi jawatan dalam Divisyen Satu.

31. Yang Di-Pertuan Agong atau Raja-raja Melayu akan menentukan kuota biasiswa dan lesen bagi orang Melayu. Tetapi tiada sesiapa yang akan dirampas mana-mana permit atau lesen hanya untuk diberikan kepada kaum Bumiputera.

32. Kedudukan Raja-raja Melayu termaktub dan tidak boleh dipersoalkan. Seorang Yang Di-Pertuan Agong akan dipilih daripada sembilan Raja-raja Melayu dan akan berkhidmat selama lima tahun.

33. Raja-raja akan menjadi Raja berperlembagaan. Kuasa eksekutif akan dilaksanakan oleh Menteri Besar, Ketua Menteri dan Perdana Menteri yang dipilih dan dibantu ahli majlis atau Kabinet. Amalan British dijadikan contoh.

34. Persetujuan yang paling penting ialah pelaksanaan Demokrasi Berparlimen digabungkan dengan Raja Berperlembagaan, sekali lagi seperti yang diamalkan di United Kingdom. Harus diingat pihak British telah mengenakan Kerajaan Kolonial kuku besi ke atas Negeri-negeri Melayu dengan kuasa diletak kepada Pejabat Kolonial di London.

35. Sebelum ini Negeri-negeri Melayu diperintah secara feudal iaitu Raja-raja Melayu mempunyai kuasa mutlak. Hanya golongan bangsawan yang memain peranan dalam politik negeri. Rakyat Melayu tidak langsung ada apa-apa hak politik. Sudah tentu tetamu juga tidak mempunyai suara dalam hal-hal berkenaan politik. Warganegara British keturunan Cina dan India juga tidak mempunyai apa-apa suara walaupun mereka boleh dilantik sebagai Ahli Kehormat Majlis Kerajaan Tempatan atau Perundangan.

36. Keputusan untuk melaksana sistem Kerajaan berlandaskan demokrasi merupakan satu langkah radikal di dalam pentadbiran Kerajaan di Persekutuan Tanah Melayu dan Negeri-negeri Melayu. Hal ini dipersetujui pemimpin ketiga-tiga kaum terbesar yang diwakili parti-parti politik UMNO, MCA dan MIC. Tidak syak lagi yang parti-parti ini mewakili sebahagian besar daripada ketiga-tiga masyarakat di Malaya. Pihak Komunis dan yang berhaluan kiri lain tidak menyatakan persetujuan mereka terhadap persefahaman ini.

37. Suruhanjaya Reid diberi penerangan tentang perjanjian dan persefahaman ini agar ia akan dimasukkan ke dalam Perlembagaan yang akan digubal. Ketiga-tiga parti meluluskan Perlembagaan yang digubal setelah beberapa pindaan dilakukan. Kesannya Perlembagaan ini menjadi kontrak yang mengikat ketiga-tiga kaum di Persekutuan Tanah Melayu menjelang kemerdekaan pada tahun 1957.

38. Apabila Sabah dan Sarawak menyertai Negeri-negeri Semenanjung untuk membentuk Malaysia, kontrak sosial ini dipanjangkan kepada kedua-dua negeri ini. Orang Bumiputera Sabah dan Sarawak diberi taraf yang sama dengan orang Melayu. Pada masa ini juga perkataan Bumiputera diperkenalkan untuk membezakan orang Melayu dan orang Bumiputera Sabah dan Sarawak daripada yang berketurunan pendatang. Hal ini kerana Bahasa Melayu digunakan secara meluas di negeri-negeri Borneo. Tidak ada kesulitan bagi penerimaan Bahasa Melayu sebagai Bahasa Kebangsaan. Walaupun kaum Bumiputera di kedua-dua negeri ini bukan semuanya orang Islam tetapi hal ini tidak memerlukan pindaan kepada Perlembagaan apabila perkataan Bumiputera diterima. Tetapi definisi rasmi bagi orang Melayu tetap tidak berubah.

39. Oleh sebab itu pembentukan kontrak sosial dimaktubkan dalam Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu dan seterusnya Malaysia. Untuk mengatakan yang ia tidak wujud samalah dengan menidakkan kandungan Perlembagaan yang diasaskan kepada penerimaan oleh pemimpin-pemimpin ketiga-tiga kaum terhadap kontrak sosial yang asal.

40. Kesemua tindakan susulan oleh Kerajaan ialah hasil daripada kontrak sosial ini. Hakikatnya pencetus kontrak sosial ini dan pewaris-pewaris mereka yang diiktiraf rakyat di setiap Pilihanraya Umum menunjukkan kesediaan rakyat untuk menghormati kontrak sosial ini.

41. Menidakkan kewujudan kontrak sosial ini ialah seperti berkata yang Malaysia ini wujud di dalam suasana kekosongan, tidak ada perlembagaan dan undang-undang yang berlandaskan kontrak ini.

42. Pelaksanaan kontrak sosial ini memerlukan pemahaman semangatnya yang mendalam. Kontrak sosial ini bertujuan mewujudkan satu negara berbilang kaum yang stabil dan harmoni. Apa jua faktor yang akan mengakibatkan ketidakstabilan dan menghasilkan ketegangan di antara kaum haruslah dianggap tidak sesuai dengan semangat kontrak sosial ini.

43. Selama 50 tahun tidak ada sesiapa yang menyoal kontrak sosial ini. Malahan hari ini pun majoriti kaum Cina dan India dan Bumiputera Melayu dan kaum Bumiputera Sabah dan Sarawak menerima kontrak sosial ini. Oleh kerana Tun Abdullah Ahmad Badawi mengalami sedikit kekurangan sokongan dalam pilihanraya 2008, dan sekarang dikatakan Kerajaan yang lemah memerintah, pihak ekstrimis dan penyanggah sekarang ini mempersoalkan kontrak sosial ini. Majlis Peguam kini telah menjadi sebuah parti politik yang percaya bahawa kepakarannya dalam undang-undang akan mengecualikan mereka daripada dipersoal tentang kelayakannya dan objektif politiknya.

44. Parti Melayu dalam kerajaan dilihat tidak berdaya menangkis apa-apa serangan terhadap kontrak sosial ini. Jika apa-apa terjadi maka pemimpin MELAYU inilah (UMNO) yang harus dipertanggungjawabkan.
***********************************************************************

Petikan dari akhbar pada tahun 1965, ini sejarah! Baca di bawah ini..

KUALA LUMPUR, 24 JUN 1965 – Menteri Kerjayara, Pos dan Telekom, Datuk V.T Sambanthan, hari ini telah bertanyakan Lee Kuan Yew, Perdana Menteri Singapura, di negeri mana di dalam dunia ini bangsa-bangsa yang mendatang diterima baik menjadi warganegaranya beramai-ramai.

Beliau menegaskan bahawa hanya negara ini sahaja di dalam dunia ini telah memberi segala kemudahan kepada semua bangsa yang mendatang di sini menjadi warganegaranya.

Datuk Sambanthan berkata demikian di dalam Dewan Rakyat tadi ketika dewan mendebatkan titah ucapan Seri Paduka Yang Di Pertuan Agong.

Di dalam ucapannya selama 45 minit, Datuk Sambanthan telah mengkecam hebat sikap Lee Kuan Yew yang memainkan peranan perkauman di sini untuk kepentingan diri sendiri.

Beliau menuduh Lee Kuan Yew cuba memainkan politik perkauman dengan mengatakan Kerajaan Melayu Pusat cuba menguasai Kerajaan Negeri.

Datuk Sambanthan telah bertanyakan Lee Kuan Yew di mana letaknya logik tuduhannya itu.

Katanya: “Jikalau sungguhlah dakwaan Lee Kuan Yew itu, memang bodohlah pemimpin-pemimpin Melayu di sini dalam tahun 1957 dahulu memberi segala kemudahan kepada bangsa-bangsa asing di sini menjadi warganegara di sini.

“Jika benar laungan-laungan Lee Kuan Yew itu bahawa Kerajaan Melayu Pusat hendak mengusai bangsa-bangsa lain, mengapa mereka membenarkan bangsa-bangsa asing itu dengan senang saja menjadi warganegara di sini”.

“Ini amat bodoh sekali kerana adanya lebih ramai bangsa-bangsa asing (khususnya Cina dan India) menjadi rakyat di sini, tentu sukar bagi orang-orang Melayu di sini hendak menguasai bangsa-bangsa lain itu.

“Jika benar mereka hendak menguasai bangsa-bangsa asing di sini, mereka dengan mudah sahaja berbuat demikian dalam tahun 1957 dahulu dengan tidak memberi kemudahan untuk bangsa-bangsa asing menjadi warganegara.

Beliau menerangkan bahawa sungguhpun orang-orang Melayu telah bermurah hati menerima baik bangsa-bangsa asing, tetapi sekarang ini mereka itulah (Melayu) golongan bangsa yang termiskin sekali.

Datuk Sambanthan bertanya: “Siapa yang memiliki bandar-bandar dan gudang-gudang serta ladang-ladang di sini. Adakah gudang-gudang dan ladang-ladang ini dimiliki oleh orang-orang Melayu?” (Berita Harian: 25.6. 1965).

Malaysia Kaya Raya

Alhamdulillah.....beban dah kurang sedikit, dapatlah menyambung sedikit lagi kisah di "Benua Keling" itu. Jika hendak dihikayatkan secara terperinci memang memakan masa dan ruangan yang panjang jadi, Makngah berhasrat meringkaskannya sahaja.

Makngah amat bersimpati dengan corak dan ragam hidup penduduknya yang kami akui rakyat Malaysia 50 kali lebih baik daripada mereka. Pemandu pelancong kami sudah berpesan supaya tidak melayan penjaja-penjaja kecil dan pengemis yang berkeliaran di kawasan pelancongan itu. Terutama apabila mereka dapat meneka kami orang Malaysia. Mereka kenal Malaysia sebagai orangnya kaya-raya. Ada antara kami menyebut Indonesia sahaja apabila disapa "Malaysia?" oleh penjaja-penjaja itu. Tentu anda dapat meneka apa maksudnya itu.

Ketika keluar daripada Kompleks Taj Mahal, sekali lagi kami diserbu dan diekori oleh puak penjaja itu yang terdiri daripada lelaki perempuan, remaja lelaki dan perempuan juga kanak-kanak. Kami menaiki tren bagi mempercepatkan perjalanan ke tempat bas menunggu, Terkejut besar Makngah apabila melihat seorang kanak-kanak perempuan sedang bergayut di belakang tren sambil menjelirkan lidah ...." laaahaulawalah...... budak tu...." itu sahaja yang mampu Makngah sebut.

Heeeiihhhh....jelir budak itu sambil bergayut dihujung tren dan di tangan barang jualannya.

Sementara bas bergerak, puak penjaja itu ramai berkerumun sambil berteriak memujuk  kami membeli barangan mereka dengan begitu agresif sekali. Rasa kasihan tetap ada tetapi kami tidak memerlukannya walaupun ada juga yang membeli.  Penjaja lain menawarkan 12 penyangkut kunci untuk 200 rupee jadi dia menawarkan 13, maka bersetujulah rakan kami itu. Bas sudah berjalan dan apabila diteliti, satu daripada kotak bungkusannya "kosong", "belitan india" dah dapat........ hehehheeh.

Wajah serius bengis seorang penjual jalanan di pintu bas

Seorang OKU bersungguh-sungguh mengejar kami untuk mengemis

Kami sudah diingatkan supaya jangan memberi apa-apa kepada puak pengemis tersebut kerana nanti kami juga yang akan susah kerana semakin ramai yang akan datang berkerumun. Disebabkan kerana rasa kasihan yang amat sangat, salah seorang ahli kami mencampakkan wang 10 rupee yang dilipat kepada seorang budak perempuan comot yang setia menagih simpati di depan pintu bas. Budak tersebut segera mengambilnya tetapi baju, rambut, bahu, tangan dan kainnya diheret-heret oleh rakan-rakan di sekelilingnya termasuk perempuan dewasa sendiri kerana berebutkan wang yang hanya 10 rupee (RM0.75) itu. Tidak tahulah apa jadinya dengan wang 10 rupee tersebut, entah-entah hancur terkoyak kerana direbut.

Hari akhir di New Delhi kami dibawa melawat ke Taman Makam Humayun (Humayun Tomb) iaitu dikenal sebagai Raja Mughal Kedua dalam sejarah India. Beliau wafat pada tahun 1556M. Makam tersebut dibina oleh isterinya bernama Hamida Begum yang berasal dari Persia.

Apa yang menarik hati Makngah ialah makam ini merupakan makam asal yang ditiru oleh Shah Jahan untuk isterinya Mumtaz Mahal. Sebenarnya perkara itu Makngah baru tahu....heheheheheh, terlewat dengan sejarah India ini..

Di hadapan Makam Humayun-perhatikan sama bentuk dengan Taj Mahal

Makam Humayun dalam proses pemuliharaan

PersekitaranTaman Makam Humayun dari tingkat atas

Bangunan ini dirancang oleh seorang arkitek Persia bernama Mirak Mirza Giyath dan dikatakan bentuk arkitek taman makam pertama di Tanah India. Keseluruhan monumennya dibuat daripada bata merah, bata putih dan marmar dengan dihiasi taman-taman dan air pancur yang sangat indah dengan di kelilingi tembok-tembok kukuh dan tinggi. Rekabentuk  bangunan inilah yang menjadi ilham kepada Raja Shah Jahan di Agra, denganTaj Mahalnya.

Setelah diisytiharkan sebagai salah satu Warisan Budaya Dunia atau The World Cultural Heritage oleh UNESCO pada tahun 1993, pemeliharaan kawasan makam ini sangat diambilberat oleh pemerintah India dan berjalan sehingga sekarang.

Seburuk-buruk Tempat Sendiri, Terburuk Lagi Tempat Orang

Tajuk di atas keluar atas sebab betapa kita patut bersyukur dengan apa yang kita ada. Jangan menafikan kelebihan yang Dia berikan kepada kita dan cuba merosakkannya atau membantu menghancurkannya. Makngah bercakap demikian kerana golongan yang cuba menjatuhkan imej negara ini sebenarnya hendak menghancurkannya.

Perasaan bersyukur itu semakin mendalam di dalam hati ini apabila keluar berjalan melihat negara orang yang bernama India. Tiga buah bandar yang berada di dalam tiga wilayah pentadbiran berbeza memperlihatkan rupa urus tadbir yang lebih kurang sahaja celaru tidak terurusnya. Jam 11 malam waktu Delhi, 26 November 2010 rombongan kami tiba di Lapangan Terbang Indira Ghandi New Delhi. Selepas selesai urusan imigresen kami disambut oleh pemandu pelancong kami bernama Rakesh dengan kalungan bunga.

Suasana di luar lapangan terbang amat berbeza sudah dirasai. Bising, sesak, serabut dan berdebu walaupun suhunya 18 darjah celsius. Hotel Vivek tidak dapat dimasuki oleh bas kami kerana terletak di lorong sempit. Kami terpaksa berjalan kaki. Beg kami diangkut oleh kenderaan yang dinamakan tut-tut yang beroda tiga. Jam 11.30 malam suasana lorong  itu masih sibuk dengan pejalan kami, beca, basikal, motosikal (skuter), kereta dll. Anjing, kambing dll binatang berkeliaran dengan najis dan sampah bersepahan. Langkahan terpaksa diatur cermat takut terpijak 'benda' itu. Hidung juga terpaksa ditutup kerana bau persekitarannya yang semacam begitu kuat tusukannya. Reaksi kurang menyenangkan sudah dapat dilihat daripada rakan-rakan serombongan.

Rakesh mengalungkan bunga ke leher Pn Mariani

Kesibukan di depan hotel dengan penjual minuman

Ketua rombongan Pn Nik Hamidah membuat urusan daftar masuk di kaunter. Air muka beliau berubah kerana tuan punya hotel tidak mahu mengembalikan semula bayaran tempahan 10% yang dibuat secara talian terus. "Belitan india" sudah bermula. Sebelum datangpun belitan sudah kami terima apabila visa tiga  daripada 25 orang ahli kami tidak diluluskan. Pasport kami disimpan oleh pihak hotel.

Kami perlu mandi membersihkan diri. Air panas di dalam bilik mandi penginapan saya tidak berfungsi. Tiga kali aduan dibuat. Penyambutnya menyuruh tunggu 10 minit. 10 minit yang tidak datang-datang. Belitan lagi india ini........... Terpaksalah mandi dengan air sejuk dalam suhu 18 darjah.

Tut-tut untuk angkut orang dan barang

Kaunter hotel

Kesibukan dan kesesakan kenderaan di jalan raya New Delhi

Jalan raya yang tiada sistem menambahkan kesesakan

Restoran Taj Mahal tempat makan tengah hari dalam perjalanan ke Agra

Hotel Mandakini tempat penginapan di Agra

Kami hanya berihat tidur di hotel itu lebih kurang tujuh jam sahaja kerana jam tujuh pagi 27 November ahli-ahli kami sudah berkumpul di lobi hotel dengan beg masing-masing untuk daftar keluar. Perjalanan seterusnya ialah ke bandar Agra tempat terletaknya Taj Mahal yang merupakan destinasi utama kami ke India ini. Agra terletak dalam wilayah Uttar Pradesh. Perjalanan dianggarkan memakan masa lima jam dengan jarak lebih kurang 270 km.

Pemandangan sepanjang perjalanan ke Agra mendedahkan rupa sebenar negara India ini. Apa yang diperkatakan oleh orang-orang yang lebih dahulu berkunjung ke sini sememangnaya benar dan membenarkan. Jalan rayanya tiada sistem. Pengguna jalan raya main redah ikut suka hati dan berani sendiri sahaja. Pejalan kaki, berbasikal, berbeca, berkereta kuda, berkereta lembu, berunta, berkeldai, bermotosikal, berkereta sorong, bertut-tut, berkereta, berlori dll berlumba-lumba ke destinasi sendiri.

Segala jenis binatang dapat dilihat berkeliaran di sepanjang jalan menyelonggar sampah-sarap yang dibuang berlonggok-longgok bersepahan di tepi jalan. Lembu, kerbau, keldai, kuda, unta, babi dll bebas bergerak tanpa diusik oleh sesiapa. Hairannya, tiada yang kena langgar walaupun menjadi penyebab kepada kesesakan jalan. Binatang-binatang ini berlumba-lumba dengan masyarakatnya meneruskan survival kehidupan di Benua Kecil ini. Pelbagai gaya dan reaksi spontan dapat didengar daripada ahli-ahli kami dengan apa yang kami lihat. Rasa terkejut paling menonjol kerana wajah kehidupan sepanjang jalan yang disaksikan begitu menyedihkan. Tempat tinggal mereka hanya berupa bangsal-bangsal kecil buruk dengan sampah-sarap dan habuk debu berterbangan.

Kereta kuda yang dihias masih menjadi kenderaan pengangkutan

Lembu binatang mulia yang bebas bergerak ke mana sahaja di dalam bandar

Kenderaan lain terpaksa memberi laluan kepada satu puak kerbau 

Gambar di jalan raya ini dapat menjelaskan corak kehidupan masyarakatnya

Kemudahan asas untuk orang awam iaitu tandas tiada langsung. Maka, dapatlah kami menyaksikan gaya penduduk mereka kencing di tembuk-tembuk jalan tanpa rasa segan. Itulah yang menyebabkan bau yang amat teruk di persekitaran kawasan ditambah lagi dengan bau najis binatang dan sampah sarap. Apakah pentadbir kerajaan negara itu tiada rasa bersalah membiarkan masyarakat mereka hidup dalam keadaan sedemikian? Tiada yang dapat menjawabnya.

Selepas menjamu selera dengan nasi beriani di Restoran Taj Mahal, kami meneruskan perjalanan yang berbaki dua jam lagi. Restoran itu menyajikan menu dengan harga yang mahal, namun kami tiada pilihan kerana kedai makan halal amat sedikit. Tambahan lagi kami memerlukan tandas yang sememangnya disediakan di restoran mewah sebegitu.

Di hadapan hotel untuk ke bas

Kami menginap di Hotel Mandakini di Agra. Ia terletak di tepi jalan besar jadi kami tidak perlu menapak jauh mengheret beg untuk sampai ke hotel.  Pada malamnya kami dibawa ke tempat memproses batu permata dan produk daripadanya. Mahal harga barang-barangnya tetapi ada ahli kami yang membelinya.

Berdiri di hadapan kilang

      Gambar Taj Mahal hasil tenunan produk kilang tersebut 

Pagi jam 7, 28 November 2010 kami sedia berkumpul di lobi hotel untuk ke Taj Mahal. Tempat istimewa yang dinantikan untuk dikunjungi. Pemandu pelancong kami bernama Viney seorang Hindu yang telah memeluk Islam. Dia bersama dengan kami di dalam bas.

Orang sudah agak ramai walaupun masa masih awal pagi kerana menurut ceritanya Taj Mahal akan memaparkan warna yang berlainan mengikut keadaaan masa. Rugilah kami tidak dapat melihatnya ketika matahari terbit. Agaknya inilah kubur yang termasyhur di dunia. Pemandu kami membeli tiket. Kami perlu melalui pemeriksaan rapi oleh kumpulan pengawal sebelum dapat masuk.

Masing-masing bersemangat untuk sampai, perlu berhati-hati, najis berselerak.

Satu kumpulan orang sedang melagukan ayat-ayat kepercayaan mereka

Masih menggunakan kereta sorong untuk mengangkut tanah

Sarung kasut perlu dipakai sebelum memasuki Taj Mahal

Bagi menjaga kebersihan Taj Mahal, kami perlu memakai sarung kasut yang diberi ketika di pintu masuk tadi. Sebaik melihat menara Taj Mahal, reaksi kagum spontan kedengaran daripada ahli-ahli kami. Pengunjung sudah ramai yang datang daripada seluruh dunia berdasarkan wajah mereka. Kami juga berjumpa dengan ramai pengunjung dari Malaysia keturunan Melayu seperti kami, India dan China. Mereka menegur kami dahulu apabila mendengar kami "geger" bercakap sesama sendiri.

Masing-masing sibuk bergambar dengan pelbagai gaya. Jurugambar persendirian juga sibuk menawarkan khidmat mereka dengan harga 150 rupee. Kami bergambar ramai berlatarkan Taj Mahal. Di dalamnya bersemadi dua buah kubur Shah Jahan dan isteri tercintanya Mumtaz. Suasananya gelap. Tukang tunjuk juga ramai yang selepas itu mereka tanpa malu meminta tip daripada kami. Mereka menunjukkan kehebatan ukiran bangunan tersebut yang dibuat daripada batu marmar dan diukir batu-batu permata. Ia dibuktikan dengan biasan cahaya cantik apabila dipancarkan suluhan lampu picit .

Kami didekati seorang budak lelaki berbadan kecil tetapi berpakaian kemas menawarkan khidmat menunjukkan sudut menarik untuk mengambil gambar Taj Mahal. Kami mengikut sahaja walaupun dalam hati yakin benar akhirnya nanti budak itu pasti meminta duit. Umurnya sudah 12 tahun yang kelihatan tidak padan dengan fizikalnya. Budak itu juga meminta kamera kami untuk tolong merakamkan gambar kami berempat. Lagaknya macam jurugambar profesional. Dia masih mahu menunjukkan sudut yang lebih menarik walaupun kami sudah lewat daripada janji masa berkumpul dengan pemandu. Seorang lelaki berbadan seperti budak itu menegur kami. Rupanya bapa budak itu. Dia mengakui bahawa dialah yang mengajar anaknya itu mengambil gambar dan turut sama mengajar kami beraksi begitu begini bagi menghasilkan gambar yang menarik katanya.

Akhirnya budak itu serta bapanya tanpa silu meminta 50 rupee seorang daripada kami. Sedangkan tak ada apapun yang dibuatnya. Dia tolong tunjukkan tempat sahaja dan tiga kali tolong ambilkan gambar menggunakan kamera kami...........kasihan mereka ini. Itulah cara mereka cari makan.


Itulah perjalanan kami di Taj Mahal dan tiga hari lagi di negara ini diteruskan dengan pelbagai rencah perjalanan. Makngah akan menulisnya apabila ada kesempatan nanti dari sudut berlainan, insyaallah.

Pengalaman Dengan Kedutaan India

Jam 7.30 pagi sudah beratur

Perancangannya 26 November 2010 rombongan kami seramai 25 orang akan menderak (melancong) ke tiga buah bandar di India. Alih-alih pada hari Sabtu 20 November berita diterima daripada agen yang mengurus visa di Kedutaan India bahawa tiga orang ahli kami tidak diluluskan visa kemasukan ke negara Benua Kecil itu. Salah seorang daripadanya ialah Makngah sendiri. Peluang merayu dikatakan masih terbuka.

Memandangkan kos tambang dan penginapan sudah dibayar maka terpaksalah kami pergi sendiri untuk proses rayuan tersebut bersama ketua rombongan kami iaitu Cikgu Nik Hamidah. Cikgu Nik cuba mendapatkan tiket bas atau kapal terbang pada 21 November tetapi sudah habis. Mujurlah dapat menumpang kereta saudara salah seorang daripada kami yang kebetulan akan pulang ke KL.

Berdasarkan prosedur biasa kedutaan, kami terpaksa berada di KL selama tiga hari. Ah............itu salah satu lagi perkara yang sangat tidak menyenangkan. Minggu pertama cuti ingatkan mahu membereskan hal-hal berbangkit sebelum ke India itu. Tergendala lagi.

Jam 7.30 pagi Isnin kami sudah terpacak di depan bangunan Kedutaan India Jalan Duta. Alamak........pejabat kedutaan akan beroperasi jam 9.30 pagi tetapi sudah ada hampir 10 orang sedang beratur. Bilangan memasuki barisan beratur semakin ramai. Semuanya keturunan India, hanya kami Minah Melayu sesat ikut memasuki barisan mereka. Kebanyakan mereka berurusan hal visa kerja kecuali kami sahaja urusan rayuan pelancong.

Ketika sedang beratur itu pelbagai ceritalah dapat kami korek hal karenah birokrasi kedutaan yang satu ini. Menurut salah seorang daripada mereka, jika dalam satu kumpulan 15 - 30 orang mesti ada 2 - 4 orang yang visa mereka tidak diluluskan tanpa memberikan sebabnya. Kata mereka ada juga kerana ada rekod jenayah. Tertanya-tanyalah kami apa jenayahnya? Wajah kami yang dah hampir separuh abad ini bersaiz teroris ke?

Kami dibenarkan merayu dengan mengisi semula borang permohonan visa, gambar ukuran pasport baru dan membuat bayaran semula sebanyak RM162.00. Daripada cara urusan mereka itu dapatlah kami simpulkan: nak duit lebih mereka ini.

Kak Moh dan Kak Nik asyik mengorek cerita

Setelah hampir dua jam beratur termasuk ketika hujan renyai-renyai, sampailah kami ke kaunter urusan visa. Staf wanitanya yang tidak mesra pelanggang langsung, melayan kami dengan wajah berkerut apabila kami menyuakan pasport kami dan bertanya kenapa visa kami tidak diluluskan. Dia menjawab angkuh, itu hak kedutaan merekalah. Wow............sombong. Keadaan agak panas apabila dia mengatakan kalau sudah ditolak maka dah tak bolehlah. Kami berkeras mahu berjumpa dengan bos mereka. Dengan muka kelat dia mengambil pasport kami dan menyuruh kami tunggu dalam tempoh satu jam.

Kami beredar ke luar kawasan pejabat untuk urusan membuat panggilan. Lebih kurang 15 minit nama saya dipanggil seseorang. Kami yang sudah jadi berempat terus masuk dan kelihatan tercegat seorang pegawai lelaki yang semestinya berbangsa India. Dia meneliti borang dan pasport kami satu-satu dengan bertanya pelbagai soalan hal diri kami. Akhirnya fahamlah kami kononnya kami ini disyakki akan ke India untuk urusan mengajar agama yang salah....heheheheheh "koya betul", orang pertama kali hendak melancong ke negara merekapun diandaikan dengan pelbagai perkara tak baik. Patutlah .............................

Kami keluar daripada kedutaan itu dengan membawa borang permohonan baru yang sudah ditandatangani. Terpaksa pula ke agen pengurusan visa India di Grandislotus Jalan Leboh Pasar Besar untuk proses seterusnya. Maknanya kami kena menunggu lagi.